Υδατάνθρακες στη σκυλοτροφή.

Υδατάνθρακες στη σκυλοτροφή.

Διαρκώς γράφονται αρνητικές εκθέσεις σχετικά με διαφόρων ειδών πηγές υδατανθράκων στις σκυλοτροφές (κυρίως σιτάρι και καλαμπόκι). Είναι σωστές οι δηλώσεις ή έχουν δημιουργηθεί μέσω της επανάληψης; Μήπως η προέλευσή τους ανάγεται στο μάρκετινγκ και την προώθηση και οι άνθρωποι που τις σκαρφίστηκαν προσπαθούν να παραπλανήσουν τους αναγνώστες;

Αρχική διατροφή.

Η διατροφή των προγόνων των σκύλων μας, των λύκων, ήταν ποικιλόμορφη. Ποίκιλε από φυτοφάγα ζώα, μπορεί να έπιαναν μικρά τρωκτικά, κουφάρια, απεκκρίσεις (περιττώματα από ζώα που βόσκουν όπως τα άλογα) κτλ., βασικά όλα αυτά τα τρόφιμα προέρχονταν από ζώα που τρέφονταν με φυτά και σπόρους. Αυτοί οι σπόροι προέρχονται κυρίως από διαφόρων ειδών γρασίδι. Η κοινή ονομασία για αυτούς τους σπόρους από γρασίδι είναι σιτηρά.(https://en.wikipedia.org/wiki/Grain).

Είναι γενικά γνωστό ότι οι λύκοι μόλις σκοτώσουν έναν μεγάλο ζώο που βόσκει, πρώτα τρώνε το περιεχόμενο του στομάχου, συμπεριλαμβανομένων των φυτών και των σπόρων που έχουν μισο- χωνευτεί. Εάν για παράδειγμα πιάσουν ένα ποντίκι ή ένα λέμμο τότε το τρώνε ολόκληρο, συμπεριλαμβανομένου του στομάχου και του περιεχομένου των εντέρων.

Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι μέρος της διατροφής αποτελούταν/αποτελείται από υδατάνθρακες (τα μισο-χωνεμένα φυτά και οι σπόροι). Οι υδατάνθρακες είναι, ακριβώς όπως οι πρωτεΐνες και τα λίπη, ουσιώδεις για τη διατροφή των λύκων, και συνεπώς και στη διατροφή των σκύλων μας.

Farm-Food - Ancient-Pharaoh-and-his-Canis-Lupus-Familiaris-Dog-hunting-together.pngΕπειδή οι πρόγονοι των σκύλων μας ολοένα και αυξανόμενα έψαχναν για τροφή στους ανθρώπινους οικισμούς (πλανόδιοι νομάδες και κυνηγοί – συλλέκτες θηραμάτων), σταδιακά προσαρμόστηκαν σε ένα μοτίβο διατροφής με περισσότερο άμυλο και λιγότερο κρέας. Μια πρόσφατη έρευνα στον τομέα της γενετικής αποκάλυψε ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ λύκων και σκύλων όσον αφορά την πέψη του αμύλου.

Αυτή η έρευνα στον τομέα της γενετικής περιγράφεται στο περιοδικό ‘Nature’ στις 23 Ιανουαρίου 2013 με τον τίτλο “The genomic signature of dog domestication reveals adaptation to a starch-rich diet”.

(Ability to digest human foods important in domestication of dogs)

Κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης, το πεπτικό σύστημα των προγόνων του σκύλου σταδιακά προσαρμοζόταν στην πέψη του αμύλου επειδή, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι, συχνά έπρεπε να αρκεστούν κυρίως στο ψωμί και στον χυλό βρώμης. Τουλάχιστον, οι άνθρωποι μπορούσαν εύκολα να αποθηκεύσουν τους σπόρους. Έτσι, ένα μεγάλο μέρος της διατροφής των πρώτων σκύλων περιελάμβανε επίσης υδατάνθρακες από σπόρους.

Οι υδατάνθρακες μετατρέπονται σε γλυκόζη, η οποία είναι απαραίτητη για τις λειτουργίες του σώματος του σκύλου.

Για έγκυες ή θηλάζουσες σκύλες είναι ακόμα και ουσιώδες η διατροφή τους να περιέχει ορισμένους υδατάνθρακες. Εάν η σκύλα λάβει πολύ λίγους υδατάνθρακες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού, η πιθανότητα επιβίωσης των νεογέννητων κουταβιών η μικρή.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι από την απαρχή του κόσμου οι σπόροι (δηλαδή τα σιτηρά) αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της διατροφής των λύκων και πολύ παραπάνω στην περίπτωση της διατροφής των προγόνων των σκύλων μας.

Γιατί όμως ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο αρνητικοί όσον αφορά τα σιτηρά στην σκυλοτροφή;

Παραπάνω αναφέρονται αρκετές φορές τα «μισο-χωνεμένα φυτά και σπόροι». Εάν το άμυλο στους σπόρους (σιτηρά) δεν έχει χωνευτεί επαρκώς εκ των προτέρων, οι υδατάνθρακες (εξαιτίας του μικρού σε μήκος εντέρου των σκύλων), δεν είναι αρκετά εύπεπτοι στο λεπτό έντερο και φτάνουν σε ωμή μορφή (ως άμυλο) στο παχύ έντερο. Εδώ γίνεται η ζύμωση, η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αερίων και διάρροιας. Στην άγρια φύση, οι σπόροι ουσιαστικά χωνεύονται εκ των προτέρων από τα ένζυμα και τα βακτήρια στο πεπτικό σύστημα (στομάχι και έντερα) του θηράματος.

Για αυτό το λόγο, οι ωμοί σπόροι (και άλλα προϊόντα που περιέχουν άμυλο όπως οι ρίζες και οι κόνδυλοι) πρέπει να έχουν «χωνευτεί εκ των προτέρων» προκειμένου τα χρησιμοποιηθούν σε σκυλοτροφή, με άλλα λόγια: το άμυλο θα πρέπει να έχει «απελευθερωθεί» έτσι ώστε οι υδατάνθρακες να είναι προσιτοί για την περαιτέρω πέψη στο έντερο του σκύλου. Ακόμα και για ανθρώπους, των οποίων το έντερο είναι σχετικά επτά φορές πιο μακρύ, οι ρίζες, οι ωμοί σπόροι και οι κόνδυλοι (για παράδειγμα οι πατάτες), είναι αδύνατο ή δύσκολο να χωνευτούν και προκαλούν τη δημιουργία αερίων, εντερικών σπασμών και υδαρών κοπράνων.

Αυτή η «απελευθέρωση», ή «διάσπαση», του αμύλου συμβαίνει εάν το προϊόν έχει θερμανθεί (μαγειρευτεί) για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Επειδή αυτή η διάσπαση, πάνω απ’ όλα κατά τη διάρκεια της εξώθησης (τραγανά συσσωματώματα που επιπλέουν στο νερό) είναι ανεπαρκής, επειδή η διάρκεια του χρόνου θέρμανσης είναι πολύ σύντομη, προκύπτουν προβλήματα στην πέψη, έχοντας ως συνέπεια εντερικές ενοχλήσεις.

Εξαιτίας αυτών των προβλημάτων οι άνθρωποι έχουν την τάση να θεωρούν όλα τα τρόφιμα που περιέχουν άμυλο ως εξίσου βλαβερά. Ωστόσο, όταν τα σιτηρά (ρύζι, καλαμπόκι, σιτάρι και σόργο) διασπώνται καταλλήλως, είναι πολύτιμες πηγές ουσιωδών θρεπτικών συστατικών.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι μιλούν αρνητικά για τα σιτηρά είναι η περίπτωση της αλλεργίας στη γλουτένη. Η αλλεργία στη γλουτένη (κοιλιοκάκη) μπορεί να προκληθεί μόνο από σιτηρά που περιέχουν την ουσία γλιαδίνη, για παράδειγμα το σιτάρι, αλλά απαντάται λιγότερο μεταξύ σκύλων απ’ ότι πιστεύεται ευρέως. Συχνά τα εντερικά προβλήματα που περιγράφονται παραπάνω είναι το αποτέλεσμα ανολοκλήρωτης διάσπασης των σιτηρών και ερμηνεύονται ως «αλλεργία στη γλουτένη». Το καλαμπόκι, το ρύζι και το σόργο δεν περιέχουν γλιαδίνη.

συνοπτικά:

  1. Τα σιτηρά (σπόροι) είναι μέρος της τροφής των λύκων που ζουν ελεύθερα, των προγόνων των σκύλων.
  2. Έρευνα (τέλη του 2012, αρχές του 2013) αποκάλυψε ότι το πεπτικό σύστημα των προγόνων των σκύλων μας κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης προσαρμόστηκε σε ένα μοτίβο διατροφής το οποίο περιείχε περισσότερο άμυλο και λιγότερο κρέας.
  3. Οι σκύλοι χρειάζονται υδατάνθρακες.
  4. Τα σιτηρά (όλων των ειδών) είναι μια εξαιρετική πηγή υδατανθράκων.
  5. Τα σιτηρά πρέπει να «διασπαστούν» πλήρως, διαφορετικά αποτελούν συνταγή για προβλήματα.
  6. Η Farm Food χρησιμοποιεί μόνο σιτηρά τα οποία έχουν διασπαστεί καταλλήλως εκ των προτέρων (καλαμπόκι, σιτάρι, ρύζι και σόργο).
  7. Το καλαμπόκι, το ρύζι και το σόργο δεν περιέχουν γλιαδίνη, συνεπώς δεν μπορούν να προκαλέσουν «αλλεργία στη γλουτένη».
  8. Η άποψη ότι τα σιτηρά είναι βλαβερά δεν βασίζεται σε γεγονότα, αντιθέτως!

(c) Μάρτιος 2013

Gerrit de Weerd, B.Sc.

Print Friendly, PDF & Email